Czy Antygona znalazłaby pracę w firmie, gdzie wymaga się działania zespołowego i zdolności negocjacyjnych?

 

Dziś nieco inne spojrzenie na lekturę. Zamiast rozważań, czy mamy wpływ na swój los lub sądów nad bohaterką - proponuję pójście w stronę wiedzy przydatnej na rynku pracy.

 Skoro na nowej maturze mają się pojawić teksty argumentacyjne, możemy już dziś zacząć ćwiczyć sztukę argumentacji i to w sposób niekonwencjonalny, a przy okazji przemycać wiedzę o kompetencjach miękkich.

Czy zgadzasz się ze zdaniem W. Herman, że Antygona nie znalazłaby pracy w firmie, gdzie wymaga się działania zespołowego i zdolności negocjacyjnych?

Role zespołowe	Przykład lub cytat z „Antygony”
Skupienie na wspólnych celach.
Obowiązkowość, branie odpowiedzialności za swoje zadania i obowiązki.
Praktyczność
Doskonała umiejętność komunikacji.
Podczas rozmów zespołowych nie można nikogo poniżać, wyśmiewać. Każdego członka zespołu należy traktować z szacunkiem, niezależnie od tego, czy lubimy daną osobę i czy zgadzamy się z jej zdaniem
Słuchanie współrozmówców
Pragnienie i gotowość przezwyciężenia inercji, braku efektywności
Dynamiczność
Stawianie sobie wyzwań
Niekonwencjonalność
Kreatywność
Wyobraźnia, wiedza, intelekt
Entuzjazm
Zdolność do kontaktowania się z ludźmi umiejętność reagowania na wyzwania
Ostrożność, umiejętność oceny sytuacji
Umiejętność wczuwania się w ludzi i w sytuacje
Zdolność do doprowadzenia założenia do skutku
Empatia i chęć niesienia pomocy innym zwłaszcza wtedy, jeżeli ktoś sobie nie radzi z jakimś zadaniem bądź ma osobisty problem

 

Cechy doskonałego negocjatora

Cechy negocjatora	Przykłady lub cytaty z „Antygony”
Empatia - zdolność widzenia sytuacji z perspektywy różnych osób, wczucie się w sytuację innych (cecha ułatwiająca kompromis)
Asertywność - czyli stanowczość w egzekwowaniu swoich praw - osoby nieasertywne są miękkie, nie potrafią oprzeć się manipulacji.
Wewnątrzsterowność - poczucie wewnętrznej kontroli - jednostka sama daje sobie radę, rzadko korzystając z pomocy, sprawia wrażenie osoby solidnej.
umiejętności oddziaływania na ludzi i wywoływania dobrego wrażenia.
Odwaga
Cierpliwość
Uczciwość, by dążyć do obustronnie zwycięskich rozwiązań - prowadzi negocjacje w sposób prosty, bezpośredni, bez stosowania wybiegów; szuka takich ustępstw na korzyść drugiej strony, które nie wyrządzą mu szkód
Umiejętność słuchania (koncentracji, zrozumienia, notowania, oddzielenia faktów od interpretacji) - tylko dobry słuchacz potrafi odkryć prawdziwe potrzeby drugiej strony w negocjacjach.
Skłonność do życia w niepewności - dobrzy negocjatorzy cieszą się na samą myśl o negocjacjach, niezależnie od tego, czy spodziewają się odnieść w nich sukces, czy też są pełni obaw; ludzie, którzy lubią innych, lepiej znoszą uczucie niepewności, aby stać się lepszym negocjatorem, należy się zmusić do akceptowania sytuacji, nad którymi nie ma się całkowitej kontroli
Duch współzawodnictwa - dobrzy negocjatorzy zawsze pragną zwycięstwa w negocjacjach, traktują je jako grę (co sprawia, że stają się w niej coraz lepsi) i sprawdzian swoich umiejętności; czerpią przyjemność z tego swoistego pojedynku.
Brak silnej potrzeby bycia lubianym - dobrzy negocjatorzy pokonali tą potrzebę, nie obawiają się konfliktów, najważniejsze jest dla nich tak długie rozpatrywanie problemu, aż znajdzie się rozwiązanie, które wszystkich zadowoli.

Cechy za: https://mfiles.pl/pl/index.php/Cechy_sprawnego_negocjatora

 

Przykładowe rozwiązanie:

 

Role zespołowe	Przykład lub cytat z „Antygony”
Skupienie na wspólnych celach.	Antygona to buntowniczka. Dla niej liczy się indywidualny cel. Nie bierze pod uwagę racji Kreona, że naginanie prawa może wywołać chaos w państwie, a prawo państwowe jest równe dla wszystkich obywateli.   Antygona uważa, że postępowanie Kreona, dobre dla państwa, godzi w jej prywatne odczucia. Nie dostrzega w tym działania dla dobra ogółu społeczeństwa. Podważając autorytet prawa ziemskiego, zagrażała państwu.
Obowiązkowość, branie odpowiedzialności za swoje zadania i obowiązki.	ISMENA Więc ty zamierzasz grzebać wbrew ukazom? ANTYGONA Tak! brata mego, a dodam… i twego; Bo wiarołomstwem nie myślę się kalać.
Doskonała umiejętność komunikacji.	Niestety, Antygona nie sucha ani Kreona, ani Ismeny. Nie bierze pod uwagę ich racji.
Podczas rozmów zespołowych nie można nikogo poniżać, wyśmiewać. Każdego członka zespołu należy traktować z szacunkiem, niezależnie od tego, czy lubimy daną osobę i czy zgadzamy się z jej zdaniem	Niestety, Antygona nie posiada tej cechy. To wystraszonej i bojaźliwej Ismeny mówi: Kiedy tak mówisz, wstręt budzisz w mym sercu I słusznie zmierzisz się także zmarłemu”. ALBO   „ISMENA Lecz jakiż żywot mnie czeka bez ciebie? ANTYGONA Pytaj Kreona! Zwykłaś nań ty baczyć. ISMENA Po cóż mnie dręczysz bez żadnej potrzeby? ANTYGONA Cierpię ja, że mi śmiać przyszło się z ciebie”.
Słuchanie współrozmówców	Antygona nie potrafi słuchać.
Pragnienie i gotowość przezwyciężenia inercji, braku efektywności	Pragnie namówić siostrę do działania, a gdy ta odmawia, Antygona decyduje się na samotną walkę o swoje prawa – nawet kosztem życia.
Dynamiczność	Gdy Antygona dowiaduje się o decyzji Kreona, natychmiast przybywa do siostry, by podzielić się z nią nowinami: „Lecz mnie wieść doszła, i dlatego z domu Cię wywołałam, by rzecz ci powierzyć”.
Stawianie sobie wyzwań	Lecz stój przy twojej myśli, a ja tego Pogrzebię sama”.
Wyobraźnia, wiedza, intelekt	Antygona jest bystrą i  mądrą kobietą, odważną w formułowaniu swoich poglądów. Potrafi przewidywać skutki swoich decyzji (gniew Bogów jeśli nie pochowa brata). Jest świadoma, że poniesie za to najwyższą karę. Wyobraża sobie pośmiertną sławę.
Zdolność do kontaktowania się z ludźmi umiejętność reagowania na wyzwania	O ile Antygona ma trudności z komunikacją i zdolnością kontaktowania się z ludźmi, o tyle potrafi szybko reagować na wyzwania, czego przykładem jest szybka decyzja o pochowaniu brata.
Ostrożność, umiejętność oceny sytuacji	Tej cechy Antygona z pewnością nie posiada. Antygona działa zdecydowanie. Towarzyszą jej ogromne emocje.
Umiejętność wczuwania się w ludzi i w sytuacje	Mogła  spróbować przekonać Kreona, żeby pozwolił pochować jej Polonika, ale ona wybrała śmierć.  Nie interesowała się losem innych, chociażby losem ukochanego
Zdolność do doprowadzenia założenia do skutku	„Idę wiec, chociaż tak się zaklinałem, Wiodąc tę dziewkę, którą przychwytano, Gdy grób gładziła”   „I wnet przynosi garść suchego piasku, A potem z wiadra, co dźwiga na głowie, Potrójnym płynem martwe skrapia zwłoki”.

 

Cechy doskonałego negocjatora

Cechy negocjatora	Przykłady lub cytaty z „Antygony”
Empatia - zdolność widzenia sytuacji z perspektywy różnych osób, wczucie się w sytuację innych (cecha ułatwiająca kompromis)	„Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić”
Asertywność - czyli stanowczość w egzekwowaniu swoich praw - osoby nieasertywne są miękkie, nie potrafią oprzeć się manipulacji.	„A nie mniemałam, by ukaz twój ostry Tyle miał wagi i siły w człowieku, Aby mógł łamać święte prawa boże, Które są wieczne i trwają od wieku, Że ich początku nikt zbadać nie może. Ja więc nie chciałam ulęknąć się człeka I za złamanie praw tych kiedyś bogom Zdawać tam sprawę. Bom śmierci ja pewna Nawet bez twego ukazu”.   „Tak więc nie mierzi mnie śmierci ta groźba, Lecz mierziłoby mnie braterskie ciało Niepogrzebane”.   „Czcić swe rodzeństwo nie przynosi wstydu”.   „A jednak Hades pożąda praw równych”.
Wewnątrzsterowność - poczucie wewnętrznej kontroli - jednostka sama daje sobie radę, rzadko korzystając z pomocy, sprawia wrażenie osoby solidnej.	„Rób po twej myśli; ja zaś wnet podążę, By kochanemu bratu grób usypać.”
umiejętności oddziaływania na ludzi i wywoływania dobrego wrażenia.	Antygona używa perswazji, by przekonać Ismenę: „Tak się ma sprawa, teraz wraz ukażesz, Czyś godną rodu, czy wyrodną córą”.
Odwaga	„Pozwól, bym ja wraz z moim zaślepieniem Spojrzała w oczy grozie; bo ta groza Chlubnej mi śmierci przenigdy nie wydrze”.     „My wiec rzucimy się na nią i dziewkę Chwytamy, ona zaś nic się nie lęka. Badamy dawne i świeże jej winy. Ona zaś żadnej nie zaprzecza zbrodni.”   „Jam to spełniła, zaprzeczyć nie myślę”.
Cierpliwość	Nie była cechą Antygony; bohaterka była wybuchowa i gwałtowna. Działała szybko i bez zastanowienia.
Uczciwość, by dążyć do obustronnie zwycięskich rozwiązań - prowadzi negocjacje w sposób prosty, bezpośredni, bez stosowania wybiegów; szuka takich ustępstw na korzyść drugiej strony, które nie wyrządzą mu szkód	ISMENA Winna ja jestem, jak stwierdzi to siostra, I biorę na się tej zbrodni połowę. ANTYGONA Lecz sprawiedliwość przeczy twym twierdzeniom; Aniś ty chciała, ni jać przypuściłam. ISMENA Jednak w niedoli twojej nie omieszkam Wziąć na się cząstkę twych cierpień i kaźni. ANTYGONA Hades i zmarli wiedzą, kto to zdziałał. Słowami świadczyć miłość — to nie miłość. ISMENA O, nie zabraniaj mi, siostro, choć w śmierci Z tobą się złączyć i uczcić zmarłego. ANTYGONA Nie chcę twej śmierci, a nie zwij twym dziełem Coś nie sprawiła; mój zgon starczy bratu.
Umiejętność słuchania (koncentracji, zrozumienia, notowania, oddzielenia faktów od interpretacji) - tylko dobry słuchacz potrafi odkryć prawdziwe potrzeby drugiej strony w negocjacjach.	Antygona nie chciała słuchać nikogo. Nie dała się podporządkować  otaczającej ją rzeczywistości. Pozostała wierna religii i wartościom moralnym, które według niej mocniej spajają społeczeństwo niż prawo i wola władzy.
Skłonność do życia w niepewności - dobrzy negocjatorzy cieszą się na samą myśl o negocjacjach, niezależnie od tego, czy spodziewają się odnieść w nich sukces, czy też są pełni obaw; ludzie, którzy lubią innych, lepiej znoszą uczucie niepewności, aby stać się lepszym negocjatorem, należy się zmusić do akceptowania sytuacji, nad którymi nie ma się całkowitej kontroli	Antygona w pełni akceptowała fakt, że nie ma całkowitej kontroli nad sytuacją. Wiedziała, co jej grozi za pochowanie brata.
Duch współzawodnictwa - dobrzy negocjatorzy zawsze pragną zwycięstwa w negocjacjach, traktują je jako grę (co sprawia, że stają się w niej coraz lepsi) i sprawdzian swoich umiejętności; czerpią przyjemność z tego swoistego pojedynku.	ANTYGONA Wybrałaś życie — ja życia ofiarę.
Brak silnej potrzeby bycia lubianym - dobrzy negocjatorzy pokonali tą potrzebę, nie obawiają się konfliktów, najważniejsze jest dla nich tak długie rozpatrywanie problemu, aż znajdzie się rozwiązanie, które wszystkich zadowoli.	„…a dłużej mi zmarłym Miłą być trzeba, niż ziemi mieszkańcom, Bo tam zostanę na wieki”.   „A jeśli głupio działać ci się zdaję, Niech mój nierozum za nierozum staje”.